Mag de oppositie verdeeld zijn?

imagesvrijdag 29 februari 2008 21:43

De deur was op slot. Tenminste, zo voelde het. Vreemd, want binnen brandde licht en ik wist zeker dat ik precies op tijd was. Ik duwde met mijn hele gewicht tegen de deur, totdat ik merkte dat iemand aan de andere kant hetzelfde deed. Door het kleine ruitje zag ik een man. Ik gebaarde dat hij even moest wachten en jawel, zonder enige moeite zwaaide ik vervolgens de deur open.

In de politiek gaat het soms net zo. Dan staan er twee partijen tegelijk tegen iets te duwen, maar precies van een verschillende kant. Dat levert momenten op dat je beseft dat solistisch opereren de beste optie is. Of dat je als partij even moet wachten om ergens beweging in te krijgen. Dat is niet zielig, dat is dan een bewuste keuze die je juist als oppositiepartij kan maken.
Verbaasd las ik deze week in het lokale partijblad van de PvdA dat men zich zorgen maakt over de oppositie. Die zou tot op het bot verdeeld zijn. Vragen als: Wie leidt nou eigenlijk de oppositie, houden de PvdA blijkbaar erg bezig. Is dat terecht?

Dat verdeeldheid binnen de coalitie zelf een probleem is, dat snap ik, en dat merk ik. Het gevolg daarvan is dat individuele raadsleden van de coalitiepartijen hun stemgedrag altijd moeten afstemmen op het coalitiestandpunt. Frustrerend voor de oppositie, omdat daardoor voorstellen die in de wandelgangen een meerderheid lijken te krijgen, dikwijls verworpen worden bij de uiteindelijke stemming. Al vaak heb ik gehoord: Persoonlijk ben ik het met je eens hoor, maar ja, ik moet gewoon tegen stemmen…De vraag of de gemeenteraad op deze manier echt een afspiegeling is van de Arnhemse bevolking, mag dus zeker gesteld worden!

De zorgen die de PvdA heeft over de oppositie, zijn vanuit hun coalitiedwangbuis te begrijpen, maar niet echt relevant. Het zet me trouwens wel aan het denken over het doel van de politiek van de ChristenUnie. Moet ons enige doel zijn om zoveel mogelijkheid meerderheden te behalen? Daar draait het toch om in de politiek?
Nou, als je kijkt naar de hoeveelheid moties en amendementen van ons die het gehaald hebben, gaat het dan niet slecht. Maar mag er alstublieft ook nog ruimte zijn voor iets anders. Iets als de vrijheid om een heel uniek standpunt in te nemen? We zijn toch niet verplicht om “tegen” te zijn omdat we nou eenmaal een oppositiepartij zijn? Mogen we ook gewoon opkomen voor onze eigen achterban? We zijn als oppositiepartijen toch niet zonder meer tot elkaar veroordeeld?

Zo zie ik dat de ChristenUnie, vanuit een christelijke basis, constructief probeert mee te denken en te sturen. En gelukkig leert de praktijk dat daarvoor iets anders nodig is dan alleen een samenwerkende oppositie. De PvdA kan dus gerust zijn.

« Terug