Niet achterom kijken

achteruitkijkspiegelzaterdag 13 februari 2010 18:58

De hoge kamer biedt een mooi uitzicht op de singel. Auto’s rijden af en aan als teken dat het leven doorgaat. De vrouw heeft de bedden strak opgemaakt en op een kussen ligt een knuffelbeer. ,,Ik kijk niet achterom, maar vooruit’’, zegt ze, terwijl ze met een doekje het stof afneemt van alles wat ze heeft meegenomen.

Ik mag een morgen meelopen op de crisisopvang van Iriszorg. Een mooi oud pand dat binnen nog de sfeer ademt van vroeger tijden. Je kan je zo een voorstelling maken van de nonnen die over de granieten vloeren zweven op weg naar de klaslokalen van deze voormalige katholieke meisjesschool  De contouren van een crucifix zijn nog zichtbaar op de muur van de hoge hal. 

De crisisopvang is onderdeel van de maatschappelijke opvang-poot van Iriszorg. Ruim 25 mensen verblijven daar omdat het hun laatste strohalm is. Vanwege een stukgelopen of gewelddadige relatie, vaak vanwege hoog opgelopen schulden, en nog vaker vanwege een combinatie van (dit soort) problemen. Sommige mensen hebben nauwelijks iets bij zich als ze zich melden, dikwijls ook geen of niet de juiste papieren.

Een van de problemen waar Iriszorg tegenaan loopt is de formele traagheid van de Sociale Dienst. Het aanvragen van een uitkering is een van de eerste dingen die moeten gebeuren om mensen te helpen de boel weer op de rit te krijgen. Doordat het zo lang duurt voordat dit is geregeld, groeien er nieuwe financiële achterstanden. (bijvoorbeeld de ziektekostenverzekering), en ook verlengt dit het verblijf in de crisisopvang aanzienlijk.

Opvallend vindt men ook de toename van het aantal tienermoeders dat opvang nodig heeft. Het is geen onwil, maar de crisisopvang kan onvoldoende doorstroom en hulp op lange termijn bieden. Een aparte opvang, een soort tienermoederhuis is hard nodig, vertelt men. Vorig jaar heb ik bij de gemeente navraag gedaan naar de opvang van tienermoeders. Toen werd mij gezegd dat er voldoende ondersteuning en opvang voor deze groep was. Vreemd. Dit gaan wij zeker aan de orde stellen!

De gedachte dat cliënten van de crisisopvang zoveel mogelijk in de groep moeten doen, is losgelaten. Het levert te vaak problemen op om deze mensen, die elkaar natuurlijk niet uitgekozen hebben, te dwingen om samen van alles te doen. Om die reden is men bezig te kijken of er meer kleinere kookunits geplaatst kunnen worden, zodat bijvoorbeeld moeders met kinderen hun eigen maaltijd kunnen koken en ook niet in een groep hoeven te eten. Het is uiteindelijk ook de bedoeling dat men weer zelfstandig kan functioneren. 

Achter in de gang staat een vrouw met een emmer sop en een doekje. Ik mag haar kamer wel even bekijken. Ze is hard bezig schoon schip te maken. Ze vertelt dat ze uitkijkt  naar het moment dat ze met haar kind weer een nieuw leven in een eigen huis kan beginnen. Ze wil vooral niet meer achterom kijken.

Aan het einde van mijn bezoek trek ik de deur achter mij dicht en hoop dat in dit oude pand aan de rumoerige singel nog veel meer mensen weer leren vooruit te durven kijken.

« Terug