Een niet waar gebeurd verhaal!

kaartenbakdonderdag 13 januari 2011 12:49

Het is een drukke middag in de stad. Mensen met volle tassen passeren mij gehaast. Tussen de regenplassen door nadert een jonge vrouw met een peuter in een buggy. Mooi! ,,Mevrouw, zou u willen tekenen tegen het verlagen van de subsidie op peuterspeelzalen?’’, vraag ik, terwijl ik in mijn dikke stapel papieren naar de juiste zoek. ,,Ja natuurlijk!’’, zegt ze, en zet zonder twijfel haar handtekening. ,,Belachelijk wat ze allemaal verzinnen tegenwoordig.’’ Haar dochtertje begint prompt te huilen.

Aan de andere kant zie ik een man in een rolstoel dichterbij komen. ,,Meneer, wilt u ook uw handtekening zetten?’’ vraag ik vriendelijk.  De man kijkt mij vragend aan. ,,Het is tegen de bezuiniging op de rolstoel- en vervoersvoorzieningen’’, zeg ik. Geen probleem. Weer een handtekening erbij. ,,Goed werk hoor en succes verder, hè!’’ Met een flinke gang rijdt de man verder.

Ik krijg het nu toch wel koud, maar ben blij dat ik al bijna alle 147 handtekeningen binnen heb. Vanmorgen ben ik namelijk met alle 147 mogelijke bezuinigingsideeën van het college de straat op gegaan. Eens kijken of de inwoners van Arnhem mij kunnen helpen bij het kiezen uit de kaartenbak vol voorstellen. En ja hoor, wat ik wel dacht, gebeurde.  Alle voorstellen kunnen rekenen op tegenstand. Een groep scouts tekent massaal tegen de beëindiging op de subsidie voor scoutinggroepen. En een gepensioneerde heer zet maar liefst drie handtekeningen; een tegen de beëindiging van het Historisch Museum Arnhem, een tegen het stoppen van de subsidie voor de Volksuniversiteit, en de laatste tegen het stoppen van de coördinatie en activiteiten seniorensport. Hij heeft alle tijd en met driftige gebaren licht hij zijn handtekeningen toe. ,,Vanwege mijn warme belangstelling voor kunstgeschiedenis volg ik dit jaar een cursus bij de Volksuniversiteit, zie je. Dat kan ik echt niet meer betalen als de tarieven gaan stijgen. En een bezoekje aan het Historisch Museum behoort tot mijn jaarlijkse uitstapje met mijn zuster. Daarnaast zwem ik een maal per week met wat leeftijdgenoten. Geweldig goed voor lichaam en geest, zou u ook moeten doen mevrouw!’’

Enigszins verward keer ik huiswaarts. Ik besef dat er iets niet klopt aan mijn aanpak, hoe sympathiek bedoeld ook. Kennelijk is het vinden van tegenstanders van bezuinigingsvoorstellen niet zo moeilijk. Het was vast moeilijker geweest als ik ze het hele verhaal had verteld. Namelijk, dat de politiek moet kiezen. Wil je het een sparen, dan moet je het ander opgeven. Dat vraagt allereerst een goede kennis van je eigen verkiezingsprogramma en daarnaast inzicht in de gevolgen van de voorstellen van het college. Daarvoor is uiteraard een gesprek met de stad, met de mensen nodig, maar dat is absoluut iets anders dan een stapel handtekeningen. Gelukkig heeft het college voor 35 miljoen euro voorstellen in de kaartenbak gestopt, en er moet voor 25 miljoen euro gekozen worden. Dat biedt dus 10 miljoen “schuifruimte”. Bovendien kunnen we zelf ook nog met ideeën komen.

Zijn handtekeningen niks waard dan? Zeker wel, ze illustreren dat bezuinigen pijn doet, dat elke keuze gevolgen heeft voor mensen. Ze roepen op tot zorgvuldigheid. Maar ze roepen vooral op om het hele verhaal te vertellen.

 

« Terug