Een leven lang

merelvrijdag 27 juni 2014 16:02

Als raadslid kom ik op veel plekken en heb ik wekelijks bijzondere ontmoetingen. Soms blijven zulke ontmoetingen me lang bij. Omdat ze een inkijk geven in hoe mensen echt leven, en illustreren hoe gemeentebeleid langs situaties heenschampt. De komende weken hoop ik hier regelmatig te vertellen over wat ik zie en hoor van gewone maar tegelijk heel bijzondere Arnhemmers.

 

Een leven lang

De grote staande klok slaat tien zware slagen, terwijl mijn gastvrouw in de keuken hoorbaar bezig is met kopjes en schoteltjes. Ik geniet van het uitzicht vanuit haar flat. De wijk Elderveld ligt er groen bij. Een hoekje van het winkelcentrum is zichtbaar met daarachter de drukke Hollandweg. Tegelijk klinkt het geluid van fluitende vogels die zich vermaken in het parkje beneden.

,,Ik woon al mijn leven lang in Arnhem, eerst in het Spijkerkwartier en nu al meer dan twintig jaar in dit huis", vertelt ze even later. Ze lijkt klein in de grote beige fauteuil waarin ze is gaan zitten.

,,Onze dochter was net het huis uit toen we hier gingen wonen. Mijn man had het meteen helemaal naar zijn zin. Kaartavonden met vrienden en een volkstuintje aan de rand van de wijk. Hij kende zoveel mensen dat als hij boodschappen ging doen, hij pas uren later thuiskwam omdat hij met iedereen een praatje moest maken." Ze lacht bij die herinnering.

,,Nee, ik was niet zo. En nog niet. Hij zei altijd dat ik er ook eens uit moest, een clubje of een hobby of zo. Maar van mij hoefde dat niet zo. Ja, ik ging soms naar mijn dochter toe. Oppassen op de kleinkinderen. Maar een paar jaar geleden zijn ze verhuisd naar Vlaardingen. Nu zie ik ze niet meer zo vaak. Ja, dat is erg.''

Ze zet haar bril af en staart in gedachten uit het raam. ,,Weet u, het is heel gek maar ik maak soms een afspraak met de huisarts zodat ik even met iemand kan praten. Daar is de goeie man natuurlijk ook niet voor, maar ja. Hij kent me goed want hij heeft ons tot het einde toe begeleid toen mijn man zo ziek werd. Na de begrafenis is hij ook nog een paar keer langs geweest. De laatste tijd niet meer trouwens. Maar goed, mij hoor je niet klagen."

Buiten klinkt getoeter en geschreeuw. ,,Er gebeurt hier beneden van alles, dat maakt het voor mij gezellig. Dan ga ik hier bij het raam zitten kijken. Ik ben niet eenzaam hoor", zegt ze, terwijl ze me even fel aankijkt. ,,Eens per maand ga ik naar de kapper en ik ken ook een paar van die juffies bij de Jumbo achter de kassa. Die groeten altijd zo vriendelijk. En mijn dochter komt binnenkort ook weer, heeft ze gezegd. Maar eerst gaan ze nog naar Spanje."

Als ik afscheid neem, pakt ze even mijn hand. ,,Kom je nog eens terug?"

« Terug