deel 2. Voor het laatst

parapluzaterdag 05 juli 2014 14:04

Als raadslid kom ik op veel plekken en heb ik vaak bijzondere ontmoetingen. Soms blijven zulke ontmoetingen me lang bij. Omdat ze een inkijk geven in hoe mensen echt leven en denken, en illustreren hoe gemeentebeleid langs situaties heenschampt. De komende weken hoop ik hier regelmatig te vertellen over wat ik zie en hoor van gewone maar tegelijk heel bijzondere Arnhemmers. Vandaag deel 2.

De paden van het Sonsbeekpark zijn nog nat door de pas gevallen regen. De hond blijft netjes naast haar lopen. Af en toe kijkt hij haar aan, de grappig gevlekte kop scheef omhoog. Alsof hij aanvoelt dat het een hele speciale wandeling is.

Hoewel het doordringende geluid van haar hoge hakken op het pad anders doet vermoeden, loopt ze langzaam. Het lijkt erop dat ze er zolang mogelijk over wil doen.

,,De schaamte is het ergst. Niet zozeer voor mijzelf, ik praat er met niemand over, maar vooral voor de kinderen’’, vertelt ze. ,,Steeds moesten ze wat inleveren. Eerst van sport af, niet meer op vakantie, een tweedehands geval in plaats van een nieuwe fiets. Andere kleding dan ze gewend waren. Maar ik bleef lachen. Gewoon doen alsof het maar voor even is, ja, en ze dus ook meteen weer van alles beloven. Volgend jaar dit, en volgend jaar dat.’’

Ze zucht en aait de hond over zijn kop.

,,Als ouder wil je je kind alles geven toch? En jarenlang kon dat ook. Ik hoefde nooit na te denken, nooit te rekenen. Nu hebben we nota bene slapeloze nachten vanwege een brief over een schoolreis.’’

Ze vertelt over de periode dat het bedrijf van haar man failliet ging, hoe ze voor het eerst van hun leven te maken kregen met schulden. ,,De spaarpot is leeg, mijn baan alleen levert te weinig op, en het huis krijgen we niet verkocht. Tot nu toe niet in ieder geval. En hulp zoeken? Ik ben niet het type dat de vuile was buiten gaat hangen en bij anderen gaat aankloppen. Luister, mijn man was financieel adviseur, een econoom. Die weet echt wel hoe je met geld moet omgaan!’’ Haar stem klinkt fel. ,,Nee, wij zullen het zelf moeten doen. Bezuinigen. Keuzes maken dus. Totdat het weer beter gaat.’’

Ze roept de hond die even geen oog heeft voor zijn baasje en enthousiast door het natte gras achter een soortgenoot aanrent. We zijn bijna bij de uitgang van het park.

,,En daarom doen we de hond dus weg.’’

 

« Terug